Geen producten (0)

Over ons ( zolderschatten )


Eind jaren 80 wilde ik mijn Nintendo Micro VS. System Donkey Kong 3 spelcomputertje ruilen voor een kijkshop-achtige kinder metaaldetector (sorry Leroy!), “Je moet het helemaal zelf weten”, zeiden mijn ouders in een iets wat teleurgesteld toontje. Waarschijnlijk omdat ik ‘m in eerste instantie juist zo ontzettend graag wilde hebben, maar teleurgestelde toontjes registreerde mijn kinderoortjes nog niet zo goed:

IK GING ERVOOR!


De grotere buurjongens (broers), die het spelcomputertje ook graag wilde hebben, waren niet altijd even eerlijk en betrouwbaar, terwijl ik met mijn bloempotkapsel (“nee heus dat is in, geloof mij nou maar”, maakte mijn moeder mij wijs tot mijn 14e), nogal naïef was.. Maar ze wisten het leuk te brengen, want ik zag mezelf al Goonies-achtige avonturen beleven, ik zou Eenoog Willies piraten schip vol met goud en juwelen vinden. IK WAS RIJK! Harhar: domme jongens dacht ik..

Maanden lang heb ik over het grasveldje achter ons huis gelopen (verder mocht ik niet), honderden gaten geschept, omdat de detector nogal graag piepte bij zowat alles behalve metaal. Helemaal niks, op wat platgestampte blikjes na gevonden, maar vond het elke keer weer (al waren mijn vingers en de grond bevroren) reuze spannend en te gek!

De schatzoeker in mij was geboren!


zak002.jpgHoi ik ben Marvin, ‘Chief Executive Attic treasure Hunter/Collector’ tevens ‘Chief Financial Online Sales Officer’ van Zolderschatten. Ik knip mijn eigen haar, heb een intense hekel aan koriander en mijn hobby’s zijn: (schat)zoeken en het verzamelen van super toffe spulletjes!

Toen mijn vriendin hier kwam wonen, kroop er de eerste dag al een klein humeurig Spaans aapje uit haar mouw, die mij vertelde dat ze eigenlijk helemaal niet zo dol op mijn super toffe (iets wat uit de hand gelopen) verzameling was. Plots had mevrouw kast en plankruimte nodig, want die saaierik vond stapeltjes kleding op de grond niet zo gezellig.. “Anders moet je maar gewoon wat spulletjes verkopen” zei ze (ken je ‘m nog, die reclame van 'anders verkoop je toch gewoon de boot' (LINKJE))…..

Na een flinke rap battle, besloten we “samen” (HELP?) mijn schatten te verkopen...

Ik bleek een natuur talent! Vond de reacties op de advertenties haast nog vermakelijker dan het hebben en houden van mijn dierbare spulletjes. Ik ben dan ook gelijk weer aan het 2e hands schatjagen geslagen, toen ze haar sokken en wat shirtjes in de kast kwijt kon. Maar nu voornamelijk voor andere, althans met het idee dat andere (jullie), mijn vondsten net zo tof en bijzonder zouden vinden als dat ik dacht dat ze waren en heel soms bewaarde ik dan zonder het mijn vriendin te vertellen: 1 of 3, tot 6 a 9 leuke vondsten voor mezelf…

amelie-phoneboothe.jpgEen van die leuke vondsten was een schattig chinees pakje speelkaarten, die ik kocht omdat ik het een schattig chinees pakje speelkaarten vond. Zo heb ik ook al een hele plank vol chagrijnige, maar vrolijk gekleurde houten hengelende katten bij elkaar weten te sparen. En omdat ik de verkoopsmaak te pakken had, heb ik het pakje kaarten online gezet, waar hij zeker een jaar heeft gestaan, zonder dat er ook maar iemand interesse in toonde.

Tot op een dag mijn vriendin tijdens het kijken van een van mijn lievelingsfilms: ‘Le Fabuleux destin d’Amelie Poulain’ (ik mag gewoon Amelie zeggen), er achter kwam dat het niet zomaar een schattig chinees pakje speelkaarten was, liep de verkoop plots heel anders...

zak003.jpgOp de dag van haar ontdekking schreeuwde ze mij in eerste instantie een kleine hartverzakking, eenmaal bijgekomen schoot ik haar te hulp met een vissende kat in mijn handen! Gelukkig was het "maar" een kreet van enthousiasme. En nog voor ik haar er op kon wijzen, dat ze in het vervolg misschien iets minder hard moest schreeuwen, bedoel ik had wel iemand kunnen verwonden, duwde ze mij haar laptop onder mijn neus en zei dat ik heel goed moest opletten! En ja hoor ik zag het ook! 

*IIIIIIIIIIEEE* (klein gilletje) WAT LEUK!! 


In de film vindt Amelie een stoffig blikken snoep trommeltje achter een loszittend tegeltje in de muur, waar zo’n 50 jaar geleden een klein jongetje zijn schatten in bewaarde. Ze besluit het doosje, op haar sprookjesachtige Amelie manier, weer terug bij de rechtmatige eigenaar te krijgen. De meneer die het doosje vol jeugdherinneringen al die jaren niet meer had gezien, is natuurlijk ontzettend blij en emotioneel! Maar het leuke van dit alles: mijn pakje kaarten bleek gezellig in het doosje tussen zijn spulletjes te liggen!

Toen ik dit met een video fragment erbij online vertelde, wilde plots iedereen het bekende pakje kaarten hebben. Het meisje dat ‘m kocht wilde er een vriendin, die Amelies grootste fan schijnt te zijn, mee verrassen! Dat (want ik maak graag erg lange mensen blij!) en Amelie weer gekeken te hebben: werkte best wel een boel motiverend, dus ben ik nog meer films gaan kijken! Nee hoor, ik ben steeds meer gaan speuren, het werd een verslaving en een missie!!!

 

Op 5 Februai 2018 werd ik gebeld door SBS6 *iiiee*, ze wilde mij, met 1 van mijn verhalen (ik had toen bijna 200 advertenties online staan), in hun nieuwe programma over Marktplaats verhalen hebben. De aardige meneer vertelde mij dat ik zijn held was, hij had genoten van mijn advertenties. Super leuk compliment natuurlijk, maar vrijwel direct na hij zijn voorstel had gedaan (of ik op tv wilde), was ik door lichte paniek niet meer helemaal bij het gesprek aanwezig, omdat ik gigantisch camera schuw ben! Zo erg dat mijn vriendin en ik er ons huwelijk al een paar jaar voor uitstellen, omdat zij perse trouwfoto’s wil laten maken en liever niet heeft dat ik in vermomming kom.
Bibberend vertelde ik hem over mijn camera vrees, waarop hij reageerde met: “stel nou hè, stel we vinden er iets op, dat je niet met je gezicht op beeld hoeft. Eventueel een zak over je hoofd, waar we dan een gezichtje op tekenen of iets, zou je het dan doen?”, maar toen schoot de enorme rommel (ook wel bekend als zolderschatten) waarin wij leven mij te binnen en werd ik weer iets paniekerig, nee dat kon echt niet op tv!  Verdikkie!

Nou ben ik niet de beste 'neezegger', al had het ergens ook wel ontzettend leuk geweest, maar ik zei dat het 'm waarschijnlijk niet zou worden.. “Weet je wat, vanavond kijk je gewoon de eerste aflevering, misschien stelt het je wat gerust, kijken wat je er van vindt en dan bel ik je volgende week weer terug, want jij moet echt in het programma!” zei hij nog. Ik ben niet meer terug gebeld, maar heb er natuurlijk nog wel flink over nagedacht en gefantaseerd;

had mijn papieren zak al voorzien van een smiley :(


Ik vertelde het natuurlijk aan iedereen, vond het best bijzonder dat ik op tv had kunnen komen, maar toen liet een vriend mij weten: dat ik dan misschien wel problemen met de belastingdienst had kunnen krijgen. Ik niet meer gezien zou worden als verzamelaar, maar als ondernemer/handelaar. Na heel wat leeswerk over het verkopen van 2e hands spulletjes, over wat wel en niet mag, besloot ik mezelf en mijn schatten voor de zekerheid maar in te schrijven bij de kamer van koophandel en de boel officieel te maken..

Hoppakee: ZOLDERSCHATTEN!!


Zo af en toe zie ik wel eens iets heeeel bijzonders/moois liggen, zo bijzonder en mooi, dat ik het gevoel heb dat ik iets doe of van plan ben te gaan doen, dat eigenlijk niet mag! Dan kijk ik waarschijnlijk nogal verdacht om me heen (zoals een slechte boef die iets onder zijn jas wil schuiven), om te zien of een ander de schat niet ook al heeft gespot.. En weet dan niet half hoe gauw ik er bovenop moet duiken! Heb ik het moois eenmaal in mijn handen, kan ik weer adem halen! Maar dan moet het onderhandelwerk nog beginnen en daar ben ik voor mezelf nooit zo heel goed in. Dan lijk ik het hele afdingen niet eens te kennen, terwijl ik voor een ander soms de prachtige deals weet te sluiten, dan ben ik plots een keiharde onderhandelaar en soms zelfs best geestig (denk ik). Ja ik vind het leuker om iets voor een ander te scoren, dan voor mezelf! Dus mocht je een verzoekje hebben: laat het mij weten via het contact formulier (leuk!).

Zou het niet te gek zijn, als je hier op zolderschatten je eigen Amelie snoeptrommeltje weet terug te vinden?! Iets waardoor je in gedachten weer eventjes keihard nostalgisch terug naar je jeugd, of een andere hele fijne herinnering wordt geslingerd! Iets dat je misschien al jaren zoekt, weer terug wil, of eindelijk (nu je het zelf kan betalen) wil bezitten!

Vind je hier niet wat je zoekt, dan kun je mij altijd even een berichtje sturen of bellen, misschien heb ik er nog wel eentje liggen. Of als het je om speelgoed en spelcomputer "zooi" gaat: maak je een hele goede kans in de webshop van mijn broer en zijn compagnon (Retrovirus), hier verkopen ze speelgoed uit de jaren 70, 80 en 90 en andere leuke nostalgische spulletjes!

Groetjes en een fijne Zolderschattenjacht,

Marvin

 

 

 

Webwinkel Keurmerk en klantbeoordelingen

Wij maken gebruik van cookies om onze website te verbeteren, om het verkeer op de website te analyseren, om de website naar behoren te laten werken en voor de koppeling met social media. Door op Ja te klikken, geef je toestemming voor het plaatsen van alle cookies zoals omschreven in onze privacy- en cookieverklaring.